arrow_drop_up arrow_drop_down
21 juni 2020 

Gastblog: Langdurig duimen een rechtstreeks ticket naar de logopedist

Duimen, duim-, vinger-, knokkelzuigen, … termen waar ik als logopediste (helaas) erg vertrouwd mee ben. ‘Helaas', omdat deze na verloop van tijd toch heel wat schade aanrichten in en rond de mond.

Wanneer deze zuiggewoonten te lang aanwezig zijn, ontstaat er namelijk een wijziging in de mondmusculatuur. Beter gekend als ‘mondspieren'. Hierdoor worden de tanden naar voorgedrukt, neemt de tong een lagere ligging aan en ontstaat er een open beet.

Geloof me als ik zeg dat je hier als kind, ouder of als logopedist, tandarts/orthodontist niet bepaald gelukkig van wordt.

Waarom?

Wel, het ziet er ten eerste niet echt knap uit. De tanden worden naar voorgedrukt, staan in een vreemde positie en de mondspieren vertonen een duidelijk visueel waarneembaar onevenwicht.

Daarnaast staat er het kind een tal van behandelingen te wachten. Om nog maar van de kostprijs van dat alles te spreken. Denk maar aan tandarts/orthodontist die het organische (zoals de open beet) zal behandelen, maar ook logopedie.

Het is namelijk zo dat kinderen na langdurige zuiggewoonten zichzelf een foutief slikpatroon en een verkeerde tongpositie eigen maken. Daarnaast heeft de voorwaartse tongbeweging een sterke invloed op de articulatie. Lispelen, slissen,… (hoe je het ook noemen wil) is hier dus vaak het logische gevolg van.
En zeg nou zelf, niks storender dan een kind/volwassene met een spraakprobleem! Of zou dit beroepsmisvorming zijn?

Alvast genoeg redenen om tijdig dergelijke zuiggewoonten af te breken, lijkt mij!

Tessa Gaeremyn
www.logopedietessa.be
instagram: @logopedie_tessa_gaeremyn
facebook: Logopedie Tessa Gaeremyn

Over de schrijver
Ik weet als geen ander hoe het is om je kind te laten stoppen met duimen. De ‘stoppen met duimen’ hoesjes die ik verkoop zijn uit een pure noodzaak ontstaan. Onze dochter, Imen, had na haar geboorte een enorme zuigbehoefte. We zijn toen begonnen met een speentje, maar dat vond ze helaas helemaal niets. Kort na haar geboorte heeft ze haar duim gevonden en het heeft 6 lange jaren geduurd voordat we de gewoonte konden doorbreken. Mijn man en ik hebben werkelijk alles geprobeerd; intapen, vieze nagellak, tabasco, omkopen, smeken…niets hielp! Totdat ik, toen ze 6 jaar was, uit pure wanhoop achter de naaimachine ben gaan zitten om een duimhoesje te maken. De rest is geschiedenis :-)
Reactie plaatsen